Als het kan dan lukt het

Geestlift — Mon, 30 Jan 2012 18:28:20 +0000

Natuurlijk ben ik niet anders. Maar het sneeuwt wel.
Met handen open aanwezig zijn brengt je wat je nodig hebt. Aanwezig in alles sta je paraat zodra er iets wordt aangeraakt. Want je voelt dat. Het geheim van elke therapie. Begin met bewustzijn kweken.

Dus waar ben ik nu.
Hoofdstuk een.
Vooral hier. Besluitende op te houden in het niets te grijpen naar mannen die er nog niet kunnen zijn. Tot lucht te worden in hun aanwezigheid. Hen zo tot lucht te maken. Mijn huid kapot te schuren aan hun opgeworpen stekels om echte aanraking af te houden.
Gevoeld heb ik ook hoe het is om ze wel te kunnen aan te raken. En hoe dat vraagt om mijn volwassen vrouw-zijn.

Hoofdstuk twee.
Om dat te zijn moest ik eerst de reis terug maken. Waarom ik mijn buikje verliet om aan het plafond te gaan hangen. Buik is nu gevulder. Zelfde pijn in veel kleuren, maar gekend en herkend. En aangevuld met hier en nu. Zo veel liefde. Zo veel liefde. Zo veel aanraking. Zo veel aandacht. Zo veel echtheid. En zo veel veiliger als ik er wel ben.

Hoofdstuk drie.
En die voeding moet voortgezet. Ze wordt alleen opgenomen als ik mijn hart open kan houden. In contact blijf met de mensen om me heen. Ook als iets me pijn doet. Open hart wil drie dingen. Poten in de aarde, koppie en lichaam erbij en bestaansrecht hebben in elke toestand. Ook verdrietig. Ook als ik dingen niet goed genoeg doe. Oefenen. Dicht gaan herkennen. Niet terugtrekken maar hart neerleggen en vragen het te aaien. Met alle risico van dien. Zoals dit jaar begon.

Hoofdstuk vier.
Wie ben ik naast iemand die zichzelf draagt en heelt? Als mijn rol niet die van aanraker is maar alleen van er-zijner? Niet alleen naast mannen maar ook naast vrouwen?

Genoeg te doen de komende maanden. Nog steeds dezelfde. En het sneeuwt.

Ieder op z’n tijd

Geestlift — Wed, 25 Jan 2012 20:50:42 +0000

‘Hee dat is nou ook toevallig dat ik jou hier tref!’ Hij staat even op en schudt me hartelijk de hand.
Op een of andere manier ben ik in staat mijn verbazing niet te erg te laten spreken en kan ik doen alsof het vrij normaal is dat hij daar ineens aan tafel zit op mijn werk.
‘Joh. Jij hier! Welkom!’

Vrij normaal is het niet. Ik “ken” hem nu vijf jaar. Elke ochtend kwam hij ontbijten bij de nachtopvang na een nachtje in de buitenlucht. Of in een lege treinwagon. Zijn favoriete slaapplaats. Altijd in voor het casual gelul: alles goed?, ja prima, jij ook?, ja prima, mooi, goed geslapen?, ja prima, mooi.
Maar niet meer dan dat. Dan was hij weer weg. Mensen, niet zijn ding. Afgelopen zomer kwam ik hem tegen in het bos. In de monumentale villa waar mijn meest excentrieke cliënt zich ophield bleek hij een matrasje te hebben neergelegd. Hij vond het wel gezellig om koffie met ons te drinken en tussen neus en lippen door ontfutselde ik wat meer informatie. Vanaf 1994 zonder inkomen. Al 6 jaar niet verzekerd. Veteraan in elk buitenslaperscircuit van de grote steden. Zo schuw dat ik hem vooral niet moest aankijken als ik hem iets vroeg. Geen gerichte aandacht.

Vandaag dus op mijn werk. Zelfstandig de weg gevonden naar hulp. Ik durf hem bijna niet te vragen wat hij komt doen, zoals hij haast niet durft te vragen wat hij nodig heeft. Een postadres namelijk. Om zijn AOW te kunnen ontvangen. Hij wordt vijfenzestig. Tot mijn grote opluchting blijk ik dat binnen vijf minuten te kunnen regelen, ik mag daarvoor zelfs even een korte blik op zijn identiteitskaart werpen. Ons beider onuitgesproken onwennigheid spant de ruimte. Gelaten drinkt hij zijn koffie, zogenaamd nonchalant zit ik erbij. ‘Zo!’ Met een klap zet hij zijn bekertje op tafel. ‘Nou eh, bedankt hè. Ehh. Ehh. Ja d’r zullen nou wel formulieren komen die ik moet invullen. Kan ik eh, kan ik daar dan ook hulp bij krijgen denk je? Kan dat hier?’

Ja dat kan. Je kan hier je post ophalen. Je kan hier hulp krijgen om je formulieren in te vullen. Je kan hier vragen wat je nodig hebt. Je kan hier komen wanneer je wil. En je mag weer weg wanneer je wil. Je bent vrij.

Meer ja dan hij in lange tijd gehoord heeft. Tijd om te gaan. Maar hij komt weer terug. Weer eentje onder de mensen.

Verlangen is mijn woord

Geestlift — Wed, 25 Jan 2012 20:13:14 +0000

Het is een hele rare avond. Of beter, ik in de avond ben raar. Regen is vervelend als je iets anders dan regen wil. Een avond is raar als je een verwachting had van hoe die avond zou zijn. Ik wist niet dat ik die had. Ik had een non-verwachting. Dit niet.

Ik heb mezelf al te vaak horen zeggen, denken, dat morgen alles anders zal zijn. Dat het vanaf morgen afgelopen is, dat ik anders ben en dat alles anders moet omdat de wereld die ik om me heen creëerde niet meer klopt bij wie ik dan ben. Ik weet niet of dat kan. Ik weet niet of dat zo werkt. Ik wil opschrijven dat ik bang ben dat het niet lukt, maar dat is niet zo. Als het kan, dan lukt het.

Het is een avond van afscheid. Dat ik ze niet kwijt wil. Dat ik ze de warme kruik die mijn hart is niet wil afnemen. Wie is wiens warme kruik.
Maar ik verlang zo. Zo erg. Dat we twee mensen worden. Dat ik éen mens word. Een Heel mens. Dat ik er de eenzaamheid voor over heb.

En weet je. Eenzaamheid is niet eens wie op me wacht.

“Niet zo yoga”

Geestlift — Thu, 19 Jan 2012 20:57:42 +0000

‘Ik vind het niet zo erg yoga hoor’
De mevrouw met de grijsblauwe ogen kijkt me uitdagend aan over de balie. Ze vindt het niet zo erg yoga dat ze de vier lessen die ze heeft laten verlopen nu kwijt is. Ze wil verlenging van haar kaart omdat ze niet wist dat die beperkt houdbaar was. Ik zei nee.
Het niet erg yoga verwijt hoorde ik vaker. Meestal stond ik met mijn mond vol tanden, zeker te weten dat er iets aan die argumentatie niet klopte maar gewoonweg te verlegen met de situatie om mijn eigen antwoord te kunnen formuleren. Vanavond denk ik terug aan vorige week. Ikzelf aan de andere kant van zo’n balie, mijn pinpas in een apparaat en plotseling Groot Alarm in mijn hoofd: WAT DOE JE?
Een kaart kopen bij de Bikram yoga. Ik háát Bikram yoga. Nog steeds. Goed argument om het toch te gaan doen, vond ik een bepaalde minuut lang. Lekker forceren wat nog niet aangeraakt wil worden. Maar terwijl mijn pinpas 80 euro overmaakte naar Bikram en de zijnen, wist ik ineens dat dit onzin was. Ik ben al láng bezig met die onderbuik die me tot tranen toe pijn gaat doen tijdens Bikram, maar dan op een geleidelijke manier. Maarrem. Te laat.
Twee dagen lang dacht ik na over een list om onder deze geldverspilling uit te komen. Tot ik doorhad wat ik hiermee vermeed. Te voelen. Namelijk, dat ik vaak te snel ben. Te streng ben. Te impulsief. Hebberig. Niet zo leuk. Wel leerzaam. En niet aan de orde geweest als ik onder deze onaangename fout van mezelf uit was gewriemeld.
Dus wat is nou meer yoga? Iemand de gelegenheid geven geen onlust te ervaren over het eigen handelen? Of iemand niet de ruimte te geven onder de eigen verantwoordelijkheid uit te komen? Zo de mogelijkheid te bieden een les te leren uit eigen ervaring? En nog iets, is letten op je eigen inkomen “niet zo yoga”, of is het erg goed voor jezelf zorgen en daarmee juist de basis ervan?
Ik had een antwoord. Nog niet in woorden, maar in mijn ogen zag ze het al. Niet zo erg yoga de groeten. Wil je een nieuwe kaart of niet?
De volgende keer weet ik wat ik kan zeggen. Geleerd van een eigen stommiteit. Heel erg yoga.

Twisted romance

Geestlift — Sat, 14 Jan 2012 19:55:32 +0000

‘Nou, ik zal je nog sterker vertellen. Op een bepaald moment had mijn vrouw 24 van die honden, je weet wel, van die rastoppertjes, daar fokte ze dan mee enzo, liep ze van die shows mee. Een reu had ze als puppy uit Amerika laten overvliegen, 3000 euro voor neergeteld, helemaal as een juweel behandeld weet je wel, elke dag kammen, wassen, het was helemaal haar hond. Nou die werd dus gestolen want daar kon je veel geld mee verdienen met die reu. Mijn vrouw kapot joh. Ik wist natuurlijk wel wie m gestolen had maar hij had de papieren ook gestolen en de rechter wees die hond aan hem toe, ongelofelijk. Dus toen ben ik toen de boel bedaard was ‘s nachts naar z’n huis gegaan en heb ik ‘t beest uit de kennel gehaald. En weet je wat? Had die mongool er een castraat van gemaakt! Heb je dus he-le-maal niets meer aan. Toen heb ik hem afgemaakt.’

‘Wát?’ Gewekt uit mijn romantische droom over de ontvoering van het lievelingspuppy van zijn geliefde kijk ik mijn cliënt verbijsterd aan. ‘Wát heb je gedaan?’

‘Ja nou hoef je niet zo te kijken hoor. Ik ga toch zeker niet accepteren dat iemand anders profiteert van iets waar mijn vrouw krom voor heb gelegen? Als zij het niet kan hebben, dan hij ook niet.’

‘En je vrouw?’

‘Ja, das een beetje moeilijk voor haar. Zij heb het er nog steeds moeilijk mee. Maar daar komt ze wel overheen hoor, het was voor haar eigen bestwil weet je.’

Foutje

Geestlift — Sun, 08 Jan 2012 14:51:51 +0000

Hij hangt in de hoek van het rookhok, onderuitgezakt. De muren houden hem overeind. Nu ik weet dat hij er nog is wandel ik voor 1 minuut gerustgesteld de danszaal in. Maar dan bedenk ik me alweer dat hij elk moment ongezien weg kan gaan zo. Ik spreek met mezelf: ‘Nou en? Dan weet je dus dat hij je niet wil. Dat weet je trouwens toch al. Dus ga je eigen energie maar maar weer terugvinden. Heb je er al bij stilgestaan of je hém eigenlijk nog wilt?’ ‘Mm. Ik kan er zo voor zorgen dat ik hem wil. En bovendien is het niet zo duidelijk dat hij mij niet wil. Hij komt steeds weer hier in de buurt dansen en pakt me op onverwachtse momenten halfslachtig intiem vast.’ Zo dans ik zoekend en leeglopend verder. Niet te stoppen dit. Als hij weer binnenkomst voel ik me zowaar gerústgesteld dat hij in de ruimte is. Twee enkelingen binnen nu. Is het weer zo ver?
Ergens besluit ik naar huis te gaan. Quasi toevallig komt hij net naar buiten als ik mijn jas aan heb. Ik vlieg hem dus maar om zijn hals en zoen hem tot de volgende keer. Ik zou hier kunnen blijven. In die nek, in die sfeer, in die rust, in die ogen, in die verlegenheid, in die eenzaamheid, in die initiatiefloosheid. Ik ben er 1 seconde en ruk me los, de nacht in. Wat niet voor mij is moet ik laten. Ik zou nog gaan geloven dat ik niet iets anders verdien.

Slechte film (wel hilarisch), mooi liedje

Geestlift — Sat, 07 Jan 2012 16:06:54 +0000

Herkenning

Geestlift — Fri, 06 Jan 2012 21:14:07 +0000

‘Hebben jullie dan geen stemmetje? Dat heeft toch iedereen? Het is niet vervelend ofzo hoor, het helpt me soms ook, dan vraag ik of ik iets moet doen of niet, maar het is wel lastig dat ik soms heel veel heen en weer denk –ja, twijfel bedoel ik, dat die stemmetjes dan steeds weer wat anders zeggen, daar heb ik wel last van ja. Maar hebben jullie dat dan niet, ben ik gek haha?’
Hij lacht weer, maar in zijn ogen zie ik de paniek onder de vraag. Hij kijkt naar mijn collega, praat liever die kant op, zijn stemmetje vind me eng denk ik. En terecht, want ik zie hem. Ik zie ik zie wat jij niet ziet, dat je verdomme drie jaar non stop moet gaan huilen.
Hij is dertig jaar en een jaartje geleden gestopt met alle drugs. Het is elke dag weer een vraag waar hij slaapt, vanavond weet hij het nog niet. Soms een kennis, soms een portiek. Zijn wangen blozen, zijn buikje is net te rond voor de rest van zijn postuur en hij lacht veel, maakt grapjes. Zal zijn zwaarte niet bij ons neerleggen want heeft geleerd dat er niemand anders is die hem draagt. Maar zijn ogen verraden alles. Over de kleur ligt een sluier die ze ondoorzichtig maakt en me sterk de indruk geven dat hij niet scherp kan zien. De afgelopen 14 jaar herinnert hij zich als een waas.
Terwijl hij steun zoekt bij mijn collega voel ik hoe ergens in mijn lichaam iets aangeraakt wordt en zich door mijn keel en wangen een weg naar boven baant. Bij mijn ogen begroet ik ze, de tranen, maar vraag ik ze te blijven waar ze zijn. Vol gevoel laat ik hem zichzelf dragen, zo doet hij dat immers al jaren. Zo doen we dat immers al jaren.
Als hij weg is moet ik twee keer roepen hoe schattig hij is alvorens de zin uit te spreken die me de rest van de dag bijblijft. ‘Hij heeft zo ontzettend een móeder nodig.’
Mijn collega knikt langzaam en blijft me aankijken. Ik knik. En we weten allebei dat ik het weet. En het is goed. Als je het maar weet.

Genoeg

Geestlift — Wed, 04 Jan 2012 13:16:01 +0000

Diep adem ik al het nieuwe in. Het schild nu zo dun dat ik er doorheen kan kijken, kan zien wat er komt en weet dát het komt. Elke ochtend een uur zitten en zitten blijven als ik weg wil. Wil ik vaak. Om de pijn in mijn benen, om de honger, om de drukte in m’n kop. Blijven. Kijken. Zonder ogen.
Voor het eerst zie ik mijn schild voor wat het was: nodig. Voor het eerst zeg ik mezelf dat het niet aan mij lag. Lag het niet. Het was van hen. Voor het eerst kijk ik in de spiegel en zie ik wat anderen zien: waarom je zo veel van mij kunt houden. En dat dan opschrijven.

Een jaarwisseling van genieten. Geen melancholie, geen eenzaamheid. Verbonden en gezond, open met grenzen. Alles voelen zoals het is. Hoe mijn pupillen zich verwijden als ik een krul voor een bezweet gezicht zie vallen. Mijn ogen de weg word gewezen naar lippen met een vorm die ik nog niet kende. Alles nieuw.

Het is tijd. Het is tijd dat het genoeg is. Het is tijd dat het genoeg is om er te zijn.

Big succes soldier

Geestlift — Wed, 04 Jan 2012 12:28:41 +0000

Vlak voor nieuw jaar kwam hij terug, mijn Christelijke Eritreaan. En hij wilde toch een tandartsverzekering. Terwijl we die afsloten vertelde hij me dat zijn dromen weer terugkomen. Zijn dode vader, moeder en zusje zijn elke nacht bij hem. Sliep hij voorheen drie uur per nacht, aangeleerd in het leger waar hij vanaf zijn 14e voor diende, nu was dat nog maar een uur. Zelfs voor een soldaat is éen uur te weinig. Hij keek me fronsend aan. ‘Maybe this stupid doctor you sent me to before can help me now?’

Een psychiater. Geen gek idee. Maar hoe veel eigen risico had je ook alweer genomen? 720 euro? Ja, de dokter zal je willen zien met dit probleem, maar dat gaat je dan wel die 720 euro kosten. Te veel? Vind ik ook. We kunnen er 220 van maken? Dat is het minimale.

En zo boek ik op het randje van 2011 nog meer verzekeringssucces. Een tandenpoetsende cliënt die een tandartsverzekering wil, akkoord gaat met een minimaal eigen risico en inziet dat mijn stupid doctor ergens goed voor kan zijn. ‘Thank you my best contactpersoon!’ en een high five. Klaar voor 2012.