Natuurlijk ben ik niet anders. Maar het sneeuwt wel.
Met handen open aanwezig zijn brengt je wat je nodig hebt. Aanwezig in alles sta je paraat zodra er iets wordt aangeraakt. Want je voelt dat. Het geheim van elke therapie. Begin met bewustzijn kweken.
Dus waar ben ik nu.
Hoofdstuk een.
Vooral hier. Besluitende op te houden in het niets te grijpen naar mannen die er nog niet kunnen zijn. Tot lucht te worden in hun aanwezigheid. Hen zo tot lucht te maken. Mijn huid kapot te schuren aan hun opgeworpen stekels om echte aanraking af te houden.
Gevoeld heb ik ook hoe het is om ze wel te kunnen aan te raken. En hoe dat vraagt om mijn volwassen vrouw-zijn.
Hoofdstuk twee.
Om dat te zijn moest ik eerst de reis terug maken. Waarom ik mijn buikje verliet om aan het plafond te gaan hangen. Buik is nu gevulder. Zelfde pijn in veel kleuren, maar gekend en herkend. En aangevuld met hier en nu. Zo veel liefde. Zo veel liefde. Zo veel aanraking. Zo veel aandacht. Zo veel echtheid. En zo veel veiliger als ik er wel ben.
Hoofdstuk drie.
En die voeding moet voortgezet. Ze wordt alleen opgenomen als ik mijn hart open kan houden. In contact blijf met de mensen om me heen. Ook als iets me pijn doet. Open hart wil drie dingen. Poten in de aarde, koppie en lichaam erbij en bestaansrecht hebben in elke toestand. Ook verdrietig. Ook als ik dingen niet goed genoeg doe. Oefenen. Dicht gaan herkennen. Niet terugtrekken maar hart neerleggen en vragen het te aaien. Met alle risico van dien. Zoals dit jaar begon.
Hoofdstuk vier.
Wie ben ik naast iemand die zichzelf draagt en heelt? Als mijn rol niet die van aanraker is maar alleen van er-zijner? Niet alleen naast mannen maar ook naast vrouwen?
Genoeg te doen de komende maanden. Nog steeds dezelfde. En het sneeuwt.
Geef een reactie
Reageren?
RSS met reacties TrackBack identificatie URI
