Het is een hele rare avond. Of beter, ik in de avond ben raar. Regen is vervelend als je iets anders dan regen wil. Een avond is raar als je een verwachting had van hoe die avond zou zijn. Ik wist niet dat ik die had. Ik had een non-verwachting. Dit niet.
Ik heb mezelf al te vaak horen zeggen, denken, dat morgen alles anders zal zijn. Dat het vanaf morgen afgelopen is, dat ik anders ben en dat alles anders moet omdat de wereld die ik om me heen creëerde niet meer klopt bij wie ik dan ben. Ik weet niet of dat kan. Ik weet niet of dat zo werkt. Ik wil opschrijven dat ik bang ben dat het niet lukt, maar dat is niet zo. Als het kan, dan lukt het.
Het is een avond van afscheid. Dat ik ze niet kwijt wil. Dat ik ze de warme kruik die mijn hart is niet wil afnemen. Wie is wiens warme kruik.
Maar ik verlang zo. Zo erg. Dat we twee mensen worden. Dat ik éen mens word. Een Heel mens. Dat ik er de eenzaamheid voor over heb.
En weet je. Eenzaamheid is niet eens wie op me wacht.
Geef een reactie
Reageren?
RSS met reacties TrackBack identificatie URI
