Ieder op z’n tijd

‘Hee dat is nou ook toevallig dat ik jou hier tref!’ Hij staat even op en schudt me hartelijk de hand.
Op een of andere manier ben ik in staat mijn verbazing niet te erg te laten spreken. Ik doe alsof het vrij normaal is dat hij daar ineens aan tafel zit.
‘Joh. Jij hier! Welkom!’

Vrij normaal is het niet. Ik “ken” hem nu vijf jaar. Elke ochtend kwam hij ontbijten bij de nachtopvang na een nachtje in de buitenlucht. Of in een lege treinwagon. Zijn favoriete slaapplaats. Altijd in voor het casual gelul: alles goed?, ja prima, jij ook?, ja prima, mooi, goed geslapen?, ja prima, mooi.
Maar niet meer dan dat. Dan was hij weer weg. Mensen, niet zijn ding. Afgelopen zomer kwam ik hem tegen in het bos. In de monumentale villa waar mijn meest excentrieke cliënt zich ophield bleek hij een matrasje te hebben neergelegd. Hij vond het wel gezellig om koffie met ons te drinken en tussen neus en lippen door ontfutselde ik wat meer informatie. Vanaf 1994 zonder inkomen. Al 6 jaar niet verzekerd. Veteraan in elk buitenslaperscircuit van de grote steden. Zo schuw dat ik hem vooral niet moest aankijken als ik hem iets vroeg. Geen gerichte aandacht.

Vandaag dus op mijn werk. Zelfstandig de weg gevonden naar hulp. Ik durf hem bijna niet te vragen wat hij komt doen, zoals hij haast niet durft te vragen wat hij nodig heeft. Een postadres namelijk. Om zijn AOW te kunnen ontvangen. Hij wordt vijfenzestig. Tot mijn grote opluchting blijk ik dat binnen vijf minuten te kunnen regelen, ik mag daarvoor zelfs even een korte blik op zijn identiteitskaart werpen. Ons beider onuitgesproken onwennigheid spant de ruimte. Gelaten drinkt hij zijn koffie, zogenaamd nonchalant zit ik erbij. ‘Zo!’ Met een klap zet hij zijn bekertje op tafel. ‘Nou eh, bedankt hè. Ehh. Ehh. Ja d’r zullen nou wel formulieren komen die ik moet invullen. Kan ik eh, kan ik daar dan ook hulp bij krijgen denk je? Kan dat hier?’

Ja dat kan. Je kan hier je post ophalen. Je kan hier hulp krijgen om je formulieren in te vullen. Je kan hier vragen wat je nodig hebt. Je kan hier komen wanneer je wil. En je mag weer weg wanneer je wil. Je bent vrij.

Meer ja dan hij in lange tijd gehoord heeft. Tijd om te gaan. Maar hij komt weer terug. Weer eentje onder de mensen.