Genoeg

Diep adem ik al het nieuwe in. Het schild nu zo dun dat ik er doorheen kan kijken, kan zien wat er komt en weet dát het komt. Elke ochtend een uur zitten en zitten blijven als ik weg wil. Wil ik vaak. Om de pijn in mijn benen, om de honger, om de drukte in m’n kop. Blijven. Kijken. Zonder ogen.
Voor het eerst zie ik mijn schild voor wat het was: nodig. Voor het eerst zeg ik mezelf dat het niet aan mij lag. Lag het niet. Het was van hen. Voor het eerst kijk ik in de spiegel en zie ik wat anderen zien: waarom je zo veel van mij kunt houden. En dat dan opschrijven.

Een jaarwisseling van genieten. Geen melancholie, geen eenzaamheid. Verbonden en gezond, open met grenzen. Alles voelen zoals het is. Hoe mijn pupillen zich verwijden als ik een krul voor een bezweet gezicht zie vallen. Mijn ogen de weg word gewezen naar lippen met een vorm die ik nog niet kende. Alles nieuw.

Het is tijd. Het is tijd dat het genoeg is. Het is tijd dat het genoeg is om er te zijn.

2 reacties

RSS met reacties TrackBack identificatie URI