Vlak voor nieuw jaar kwam hij terug, mijn Christelijke Eritreaan. En hij wilde toch een tandartsverzekering. Terwijl we die afsloten vertelde hij me dat zijn dromen weer terugkomen. Zijn dode vader, moeder en zusje zijn elke nacht bij hem. Sliep hij voorheen drie uur per nacht, aangeleerd in het leger waar hij vanaf zijn 14e voor diende, nu was dat nog maar een uur. Zelfs voor een soldaat is éen uur te weinig. Hij keek me fronsend aan. ‘Maybe this stupid doctor you sent me to before can help me now?’
Een psychiater. Geen gek idee. Maar hoe veel eigen risico had je ook alweer genomen? 720 euro? Ja, de dokter zal je willen zien met dit probleem, maar dat gaat je dan wel die 720 euro kosten. Te veel? Vind ik ook. We kunnen er 220 van maken? Dat is het minimale.
En zo boek ik op het randje van 2011 nog meer verzekeringssucces. Een tandenpoetsende cliënt die een tandartsverzekering wil, akkoord gaat met een minimaal eigen risico en inziet dat mijn stupid doctor ergens goed voor kan zijn. ‘Thank you my best contactpersoon!’ en een high five. Klaar voor 2012.
Geef een reactie
Reageren?
RSS met reacties TrackBack identificatie URI
