Ook voor mijn cliënten is het tijd om van zorgverzekering te wisselen. Niet bereid om verder te denken dan morgen kiezen ze stuk voor stuk voor een torenhoog eigen risico en weigeren ze categorisch aanvullende pakketten en tandverzekeringen. Onhandig, want ook in de maatschappelijke zorg is de eigen bijdrage ingevoerd en daarnaast hebben veel daklozen last van een slecht gebit.
Tegen beter weten in voer ik moederlijke gesprekjes over “wat als” en “als dan”, dus “zou je niet beter”. Het is energieverspilling, maar ik wil het gezegd hebben. En soms boek ik een klein succesje.
Abraham, Christelijke Eritreaan, denkt niet naar de tandarts te hoeven in 2012. Ik vraag hem hoe vaak hij zijn tanden poetst en verbijt mijn lichte walging over mijn eigen vraag. Omstandig legt Abraham me drie keer uit hoe hij ‘s ochtend eerst een slok water neemt, die rondkolkt in zijn mond, uitspuugt en dan zijn tanden poetst. s’ Avonds herhaalt hij alleen het rondkolk ritueel. Als ik vertel dat tandartsen aanraden je tanden minimaal twee keer per dag te poetsen en liever nog na elke maaltijd, dat hij dan de meeste kans heeft een gezond gebit te houden, verklaart Abraham me voor gek. ‘One time tandenpoets is enough Linde, sure.’
Ik geef het op en we vervolgen onze slingerweg door het bellen van instanties over ondoorzichtige financiële zaken tot het tijd is om weer afscheid te nemen. Bij de deur hapert Abraham. Ik vraag hem wat er is. ‘How many times do you tandenpoets Linde?’ ‘Twee keer. s’Ochtends en ‘s avonds.’ ‘Are you very sure?’ Ik zie een twijfel in zijn ogen. ‘Very sure.’ Hij is even stil en zegt dan met een vastberaden knik van zijn hoofd: ‘Okay. I will do it. Ciau.’
Geen verantwoorde zorgverzekeringen, maar wel een cliënt die vaker zijn tanden gaat poetsen. Ik ben dik tevreden.
Geef een reactie
Reageren?
RSS met reacties TrackBack identificatie URI
